คนนึงอยากจะรู้ อีกคนไม่อยากให้ถาม
คนนึงคอยวิ่งไล่ตาม อีกคนก็เดินหนีไป
คนนึงคอยตรงนี้ อีกคนไปอยู่ที่ไหน
คนนึงบอกว่าเหงาใจ อีกคนว่าน่าระอา

คนนึงอยากไปหา อีกคนก็กลับห่างหาย
คนนึงอยากนั่งใกล้ๆ อีกคนไม่ยอมสบตา
คนนึงโทรทุกครั้ง อีกคนไม่เคยโทรหา
คนนึงแบกรักเต็มบ่า อีกคนไม่แคร์อะไร

คนนึงหาเรื่องคุย อีกคนนึงหาเรื่องวาง
คนนึงทำแทบทุกอย่าง อีกคนไม่เคยสนใจ

คนนึงคิดถึงกัน อีกคนนึงคิดถึงใคร
ขณะคนนึงรักมากมาย แต่อีกคนทำไมน้อยลง

คนนึงบอกว่ารัก อีกคนไม่อยากจะรู้
คนนึงยังเหมือนเดิมอยู่ อีกคนทำไมเปลี่ยนไป
คนนึงห่วงเสมอ อีกคนนึงห่วงอยู่ไหม
คนนึงยังนั่งร้องไห้ อยากรู้หัวใจอีกคน
.
.
.
.
.
.
.
เนิ่นนานเท่าไรไม่รู้ที่รอเธอ ฉันจำไม่ได้
ที่จำได้ดีคือฉันมีเพียงเธอ แม้นานซักแค่ไหน
เธออยู่ที่ใดยังรักกันไหมฉันไม่รู้
แต่ที่รู้คือฉันนั้นยังไม่เปลี่ยนใจ
ยังอยู่ตรงนี้ถึงแม้จะเหงาและเดียวดาย
ไม่ผิดใช่ไหมที่ฉันจะยังรักเธอ
ไม่ว่าเธอกับฉันวันนี้จะอยู่แสนไกล
ก็ยังจะรออย่างมีความหวังยังคงไม่เปลี่ยนไป
ไม่ว่าใครจะมองว่าฉันงมงาย
ฉันก็ยังเหมือนเดิม

เมื่อเธอมีทางชีวิตไม่เหมือนฉัน ฉันห้ามไม่ได้
แต่ฉันจะมีชีวิตเพื่อรอเธอ แม้วันสุดท้าย
เกิดมาได้เจอคนที่ตามหามานานแสนนาน
ทำให้รู้ว่าเธอมีค่ามากแค่ไหน
.
.
.
.
.
.
.
.
ต้องการอะไรกันอีก เธอจะอยากได้ยินอะไร ที่จะมาถามว่าคิดอย่างไร
เมื่อเธอมาลาจาก มันยังจะมีถ้อยคำ คำไหน ที่ควรพูดไปหรือเธอ
หากวอนขอ อย่าทิ้งกันไป จะทำให้เปลี่ยนใจไหม
หากจะฉุดมือถือและยอมคุกเข่า และขอให้อยู่ จะอยู่ตามที่ขอหรือเธอ

อย่าถามได้ไหมรู้สึกยังไง อย่าถามว่าฉันจะคิดยังไง
จะอยู่ยังไง ถ้าเธอจะไป จะถามกันทำไม
ไม่ว่าเธอคิดสงสาร หรือเกิดเกรงใจ
จะเป็นอะไร ก็เหมือนว่าทำให้ฉันยิ่งช้ำ
สิ่งที่ฉันนั้นคิดในใจ ยิ่งมีคำลาได้สั้นเท่าไหร่...ยิ่งดี

อย่าทำให้ยืดเยื้อเลย ดูเธอจะเตรียมทุกอย่างหมดแล้ว เพื่อไปเริ่มชีวิตใหม่
หากวอนขอ อย่าทิ้งกันไป จะทำให้เปลี่ยนใจไหม
หากจะฉุดมือถือและยอมคุกเข่า และขอให้อยู่ จะอยู่ตามที่ขอหรือเธอ

อย่าถามได้ไหมรู้สึกยังไง อย่าถามว่าฉันจะคิดยังไง
จะอยู่ยังไง ถ้าเธอจะไป จะถามกันทำไม
ไม่ว่าเธอคิดสงสาร หรือเกิดเกรงใจ
จะเป็นอะไร ก็เหมือนว่าทำให้ฉันยิ่งช้ำ
สิ่งที่ฉันนั้นคิดในใจ ยิ่งมีคำลาได้สั้นเท่าไหร่...ยิ่งดี

หากวอนขอ อย่าทิ้งกันไป จะทำให้เปลี่ยนใจไหม
หากจะฉุดมือถือและยอมคุกเข่า จะทำให้เราเป็นเหมือนดังเดิมได้ไหมเธอ

อย่าถามได้ไหมรู้สึกยังไง อย่าถามว่าฉันจะคิดยังไง
จะอยู่ยังไง ถ้าเธอจะไป จะถามกันทำไม
ไม่ว่าเธอคิดสงสาร หรือเกิดเกรงใจ
จะเป็นอะไร ก็เหมือนว่าทำให้ฉันยิ่งช้ำ
สิ่งที่ฉันนั้นคิดในใจ ยิ่งมีคำลาได้สั้นเท่าไหร่...ยิ่งดี
.
.
.
.
.
.
.
.
ถึงแม้ว่าเธอจะไม่รักชั้น  แต่ชั้นก็ยังคงรักเธอ และจะรักตลอดไป